مستم کن و از هر دو جهانم برهان

با هر چه دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

این دو بیتی یکی از دوبیتی های زیبای مولویست. گفتم همه جا که صحبت از مولوی است. من هم از قافله عقب نمانم. بعضی از دوبیتیهای مولوی را شهرام ناظری خوانده است. در آلبوم یادگار دوست.

مثنوی با آن عظمتش و زیبایش را دوست ادیبی دارم که مدعیست مولوی آنها را فی المجلس در مجلس وعظ می گفته است!.

اینها گنجهایی هستند که هم در ظاهر و هم در معنا زیبایند و دوصد البته میراث مایند. (گفتم دوصد که "سیصد" نگفته باشم!!)

پائلو کویلو نویسنده برزیلی با کتاب کیمیاگر نویسنده معروف جهانی شد. خود او اقرار به این دارد که داستانش وامدار یک داستان ایرانیست. من آن داستان را از مثنوی خوانده ام.

همه ساله ظاهراْ زیباترین کلمه شاید از نظر آوایی و معنایی به عنوان زیباترین کلمه انتخاب می شود. راستی! در زبان مردم منطقه ما چقدر کلمه زیبا وجود دارد با تلفظ منحصر به فردش. مثلا

بیرینچه

پاتلجه

ولزگوا (در گویش میمه یعنی آدم لا ابالی و شلخته)(البته با اجازه)

کاش شما هم کلمه هایی که از نظرتان زیباست را می گفتید. کاش می شد به آنها رای داد و میشد کلمه ای را برگزید به عنوان مثلا زیباترن کلمه.

موافقید؟